nieterazkochanie.pl

Podobno rano marudzę jeszcze bardziej. Pytam więc: co to znaczy to „jeszcze bardziej”, że niby „jeszcze bardziej” niż kiedy. I co słyszę: W sumie racja, u Ciebie nie da się bardziej. Tym razem nie wytrzymaliśmy oboje. Nie, nie ze złości. Ze śmiechu nie wytrzymaliśmy. A marudzisz jeszcze bardziej stało się jednym z naszych ulubionych tekstów, pasujących do niemal każdej sytuacji.

  

fot. flickr.com/Helga Weber/CC

Wracając jednak do tego poranka. Naprawdę miałam dobre zamiary. Całe plany nawet miałam. Że wstanę o 8 i że będzie sporo czasu. Na wszystko. Niestety kołdra miała inny pomysł na sobotę i, gdy ja już naprawdę chciałam się zwlec, tak mocno mnie przyciskała, że nie dało rady. Więc się poddałam. A później… Hmm… Później jak zwykle była 10. Odetchnęłam więc z ulgą, że przynajmniej ta jedna rzecz jest w moim życiu stała

A Eryk? Jak zwykle szalał od 6. W ciągu tych czterech godzin zdążył pójść na zakupy, do, jak to mówi nasz znajomy, „Robala” (chodzi oczywiście o Biedronkę), pobiegać i jeszcze 2 godziny pograć. Podziwiam. Choć sama nie wiem za co bardziej– czy za umiejętność wstawania o 6 rano w wolną sobotę czy za zrobienie tylu rzeczy w 4 (przecież tylko) godziny

Najpierw myślałem, że zwariowała. Że od tego ciągłego porządkowania, w końcu (nareszcie?) pomieszało jej się w głowie. Że niby jak to mamy do siebie pisać. Przecież codziennie ze sobą rozmawiamy. I do tego jeszcze w sieci? Że niby po co i w jakim celu? Przecież ktoś to może zobaczyć. Ba, przeczytać nawet. Kompletna paranoja. Jakoś nigdy nie lubiłem mówić o swoich uczuciach. A teraz niby mam się nimi dzielić z jakąś anonimową, resztą świata? Że niby za jakie grzechy. Weronika jednak, jak zwykle zresztą, wiedziała jak mnie przekonać. Pół szantaż, pół szat i mat. „Musimy coś z tym zrobić” – powiedziała. „I to szybko. Jak nie chcesz pisać, zawsze możemy się umówić na wieczór zwierzeń na kozetce”. O nie, nie – pomyślałem. To już wole to wszystko wypisać. Wypisać z siebie, że tak powiem. No, więc zaczynam.

Cholera z tego wszystkiego zapomniałem się nawet przedstawić. Jestem Eryk. Jest też Weronika i to właśnie dzięki niej tu trafiłem.

Podobno na psychoterapię warto pójść tak dla (świętego spokoju i) profilaktycznie przynajmniej raz do roku. Podobno dobra psychoterapia potrafi postawić na nogi nawet najbardziej beznadziejne przypadki. Dlaczego więc nie miałaby pomóc nam?

Jestem Weronika.
Gdzieś w kuchni krząta się też On – Eryk
A to będzie nasz terapio-blog.

fot. flickr.com/Todd Binger/CC

Początkowo sprzyjało nam wszystko – nawet imiona. Ich pierwsze litery składają się w wyraz WE, a więc my. Czy może być lepszy znak? Z czasem jednak zaczęły się schody. Nic nie poradzę na to, że jestem pedantką i irytuje mnie nawet krzywo zasłonięta zasłonka. (To trochę jak w piosence Mozila „Pożycie małżeńskie”. Cholera, że też wcześniej nie wpadłam na pomysł żeby sprawdzić czy zasłony równo zasłania i czy w kuchni nie ofiara. No, ale nic. Teraz to i tak za późno). On twierdzi, że idealny świat nie istniej. Po co więc tracić czas na coś czego nie ma. Szkoda życia na równiutkie układanie spodni kolorami czy wycieranie zlewu za każdym razem, kiedy pojawią się na nim krople. Przecież po to jest, by leciała do niego woda.

Jak tak na nas czasem patrzę, to wierzę. Wierzę nade wszystko, że przeciwieństwa się przyciągają. I może to właśnie na tym polega piękno tego świata.